پاشنه آشیل صنعت ایران، به‌ویژه در حوزه‌های انرژی‌بَر مانند معدن و فولاد، سال‌هاست که در یک نقطه متمرکز شده است: ناترازی انرژی. چالشی که در تابستان با قطع مکرر برق و در زمستان با محدودیت گاز، خطوط تولید را از نفس می‌اندازد، برنامه‌های توسعه را به محاق می‌برد و ظرفیت‌های بالقوه اقتصادی کشور را سرکوب می‌کند. این بحران، دیگر یک پیش‌بینی فصلی نیست، بلکه واقعیتی تلخ است که تولیدکنندگان با پوست و استخوان خود آن را لمس می‌کنند.