عضو مجلس خبرگان رهبری: حمله به مراسم عروسی در سیریک، جنایتی علیه مردم عادی بود
به قلم؛ صدیقه دهقانی تلگردوئی| خبرنگار
دهستان سیاهو با ۷۲ پارچه آبادی، ۳۵ روستای دارای دهیاری و جمعیتی بیش از ۱۱ هزار نفر در فاصله ۸۵ کیلومتری مرکز استان هرمزگان قرار دارد.
این منطقه وسیع، تنها یک درمانگاه نیمهفعال دارد که امکانات آن، به گفته کادر درمان، در حد یک خانه بهداشت معمولی است.
امروز پنجشنبه ساعت ۱۲:۰۰ ظهر مانند هر هفته، همراه پدرم، مردی ۶۸ ساله با سابقه آنژیوگرافی و بیماری قلبی، پس از پایان ساعت کاری پدرم، از بندرعباس راهی روستای اجدادیمان شدیم تا به باغهای نارنگی سر بزنیم و حال و هوای پدرم عوض شود.
پدرم در مسیر، نزدیک سیاهو، ناگهان دچار تعریق شدید، حالت تهوع و سرگیجه شد.
با راهنمایی پدر، که محل نزدیکترین مرکز درمانی زادگاهش را میدانست خودرو را به سمت تنها درمانگاه آن منطقه راندم؛ تنها پنج دقیقه فاصله بود و نزدیکترین گزینه در شرایط اضطراری.
درِ درمانگاه بسته بود. با اضطراب در زدیم تا سرایدار بیرون آمد. او پس از تماس تلفنی در را گشود.
پدرم که حالش وخیم بود، مستقیم به سرویس بهداشتی رفت، سرویسی فاقد توالت فرنگی و مناسب بیماران.
وقتی پرسیدیم آیا گزینه دیگری وجود دارد، پاسخ شنیدیم: اینجا بیمارستان نیست؛ تجهیزات در حد خانه بهداشت است.
دقایقی بعد، پزشک عمومی درمانگاه، با لباس ورزشی و ظاهراً در حال استراحت خانگی، وارد شد.
پیش از هر معاینهای، با لحنی تند گفت: اگر مشکل قلبی دارد، چرا آوردید اینجا؟ ما کاری نمیتوانیم بکنیم.
توضیح دادم که این نزدیکترین مرکز است و تنها برای نوار قلب و اقدامات اولیه آمدهایم، اما پاسخ شنیدم: اصلاً نباید اینجا میآمدید.
در نهایت تنها چند قرص آسپیرین، پنتوپرازول و آتورواستاتین تجویز کرد.
ناچار شدم پدر را با خودرو شخصی به بیمارستانی در بندرعباس، ۸۵ کیلومتر دورتر منتقل کنم.
من خبرنگارم؛ کسی که رسالتش روایت دردها و بیان واقعیتهای ناگفته مردم است.اما امروز دیگر خبرنگار نبودم — فقط دختری بودم در برابر پدری بیمار و درمانگاهی بیامکانات.
این تجربه شخصی، پرده از واقعیت تلخ منطقه برداشت: درمانگاهی بدون پرستار، بدون نیروی کافی و با تجهیزات محدود.
امبولانس منطقه، هرچند اخیراً با مدلی نسبتاً بهتر جایگزین شده، فاقد تجهیزات مناسب است.
در دل شب یا موارد بحرانی، آیا کسی پاسخگوی تماسهاست؟ با کدام نیرو و امکانات؟
مردم سیاهو کشاورزان، سالمندان و ساکنان روستاهای دورافتاده، اغلب فاقد وسیله نقلیه برای مراجعه به مراکز مجهزترند.
نبود پزشک و پرستار متعهد، تجهیزات امدادی و امبولانس کامل، جان بیماران را به خطر میاندازد.
مسئولان بهداشت و درمان هرمزگان باید بدانند: سیاهو نیازمند مرکز درمانی مجهز، حضور مستمر کادر متخصص و زیرساختهای امدادی است. این کمبودها، نه صرفاً اداری، بلکه هشداری برای جان انسانهاست.
انتهای پیام/
دیدگاهتان را بنویسید